رشد “لوئیز آگوستو مارسیو مارکز” 23 ساله پس از انجام یک عمل جراحی برای برداشتن یک تومور بسیار نادر و تهاجمی متوقف شد. امروز او شبیه یک پسر 13 ساله به نظر می رسد.
لوئیز که در شهر زادگاهش “پاسو فوندو” در جنوب برزیل با نام گوتو شناخته می شود، تا سن 7 سالگی زندگی کاملاً عادی داشت، تا زمانی که شروع به تجربه سردردهای طاقت فرسایی کرد که با گذشت زمان بیشتر شد. هیچ یک از پزشکان محلی وضعیت او را به درستی تشخیص دهند و سردرد شروع به تأثیر بر فعالیت مدرسه و زندگی روزمره او کرد. برخی ادعا می کردند که این فقط یک ویروس است، در حالی که برخی دیگر می گفتند که این یک وضعیت روانی است یا اینکه او فقط به دلیل تنبلی، سردرد را بهانه می کند.
تنها پس از تشنج بود که این پسر را به بیمارستان شهر بردند و سرانجام علت اصلی سردرد او مشخص شد. در بیمارستان پزشکان متوجه شدند که گوتو به کرانیوفارنژیوما، یک نوع فوق نادر تومور مغزی که از هر یک میلیون نفر یک نفر را مبتلا می کند، مبتلا است. پزشکان به خانواده پسر اعلام کردند که برای برداشتن بخشی از تومور باید عمل جراحی انجام شود وگرنه او در عرض چند روز خواهد مرد. با این حال، خود جراحی خطرات زیادی را به همراه داشت، زیرا محل تومور به این معنی بود که لوئیز توانایی راه رفتن، صحبت کردن یا حرکت چشمانش را از دست می‌داد و رشد او تحت تأثیر قرار می‌گرفت. در نهایت خانواده او تصمیم گرفتند این خطر را بپذیرند و جان پسر را نجات دهند.
پس از عمل، گوتو را در یک اتاق شیشه ای قرار دادند که در آن شبانه روز تحت نظر بود زیرا پزشکان می خواستند ببینند آیا او دچار تشنج می شود یا علائم غیرعادی نشان می دهد. خوشبختانه او به خوبی بهبود یافت، اما پس از انجام یک سری آزمایشات، پزشکان اخبار ناگواری را ارائه کردند. در طی عمل، غده هیپوفیز گوتو تحت تأثیر قرار گرفته بود و به احتمال زیاد رشد طبیعی او در برخی مواقع متوقف می شد. ممکن است یک سال، دو یا سه سال باشد و هیچ کس نمی تواند با اطمینان درباره آن صحبت کند. گوتو تقریباً از زمانی که 12 ساله شد، رشدش متوقف شده و امروز در سن 23 سالگی، هنوز حداقل یک دهه جوانتر به نظر می رسد.
زمانی که رشد لوئیز آگوستو متوقف شد، زندگی او تغییر کرد. او با بزرگترین چالش در پذیرش شرایط خود و این واقعیت روبرو شد که دیگر هرگز به سن خود نخواهد رسید. او از صحبت کردن با همکلاسی ها و معلمان در مدرسه دست کشید و خانواده اش تنها کسانی بودند که به او کمک کردند تا بر اندوه خود غلبه کند.
گوتو به بی بی سی گفت: « بدون خانواده‌ام، نمی‌توانستم آن را پشت سر بگذارم. من افرادی را می شناسم که سرطان دارند و همه چیز را ترک می کنند. امروز من به هیچ کس دیگری اهمیت نمی دهم. من با افراد مسن تر، با افراد 20، 30، 40 ساله دوست هستم و آنها مرا قضاوت نمی کنند، چیزی به من نمی گویند. امروز حالم خیلی خوب است، زیاد حرف می زنم و از هیچ چیز خجالت نمی کشم.»
امروز، گوتو 23 ساله، 1.62 متر قد، حدود 50 کیلوگرم وزن دارد و بیش از 13 سال به نظر نمی رسد، اما گوتو دیگر اجازه نمی دهد که این شرایط او را تحت تأثیر قرار دهد. او خوشحال است که پس از چندین سال شیمی درمانی و در مجموع 12 عمل سر، از جمله نصب دریچه ای برای تخلیه مایع مغزی نخاعی در جمجمه، هنوز زنده است. او هنوز یک تومور به اندازه لوبیا در مغزش دارد، اما دیگر هیچ سردردی را تجربه نمی کند.
