“نگوین ون ترونگ” برای اولین بار در سال 1986 عاشق عتیقه های چینی شد. او یک سال پس از اتمام خدمتش از ارتش و بازگشت به روستای زادگاهش کیو سون، در استان وین فوک ویتنام، به عنوان یک نجار امرار معاش می کرد. ترونگ این شانس را پیدا کرد که میز و صندلی یک کلکسیونر عتیقه جات محلی را بسازد که باعث شد او اولین بار با زیبایی ظروف چینی سنتی آشنا شود. ترونگ آنقدر تحت تأثیر قرار گرفت که تصمیم گرفت خودش یک کلکسیونر شود و تمام استان های شمالی ویتنام را در جستجوی اشیاء چینی سنتی جست و جو و تمام پول خود را صرف تلاش برای به دست آوردن هر چه بیشتر آن کرد.
علاقه افراطی ترونگ به خرید ظروف چینی حتی برای خانواده‌اش به سختی قابل پذیرش بود، به‌ویژه اینکه او آخرین دونگ‌هایی را که داشت نیز صرف آن می کرد و دائما از همسایگان، اقوام و دوستان قرض می‌گرفت. او به سراسر کشور سفر می کرد و از هر جایی که شنیده بود مردم ظروف چینی می فروشند بازدید می کرد و این اشیاء را هفته ها و گاهی ماه ها متوالی در کوله پشتی خود حمل می کرد.
برنامه اولیه این مرد 58 ساله این بود که ظروف چینی را بخرد و سپس آن را برای سود بفروشد. نگوین ون ترونگ گفت که می‌ترسید اگر مجموعه‌اش را در خانه‌اش نگه دارد، دزدیده یا شکسته شود. او حتی احتمال مرگ خود و فروش احتمالی اشیاء چینی اش توسط خانواده اش را در نظر گرفت، چیزی که نتوانست با آن کنار بیاید. بنابراین برای اطمینان از اینکه مجموعه او آزمایش زمان را تحمل می کند، تصمیم گرفت همه آن را در خانه خود بگنجاند.
او گفت: « من به این فکر کردم تنها راه برای محافظت از میراث اجدادمان این است که آنها را به دیوارهای خانه خودم بچسبانم. بنابراین یک شب بعد از شام شروع به مخلوط کردن مقداری ملات کردم و مقداری از کاسه های چینی مجموعه ام را به دیوارهای خانه ام چسباندم. آنگاه به سمت حصار و دروازه و سپس به داخل خانه رفتم.».
خانه ترونگ اکنون با نزدیک به 10000 بشقاب چینی، کاسه و قوطی پوشیده شده است و عکس‌های این ملک منحصربه‌فرد در رسانه‌های اجتماعی دست به دست می شود. این مجموعه‌دار می‌گوید که اگرچه آنها زیبا به نظر می رسند، اما بیشتر قطعات گنجانده شده در خانه‌اش نسبتاً ارزان هستند. قدمت این چینی های سفالی به قرن‌های 17 و 18 بازمی‌گردد.
با این حال این مجموعه دار چینی ویتنامی به ارزش مالی ظروف خود اهمیتی نمی دهد، تنها چیزی که می خواهد این است که فرهنگ کشورش را حفظ کند. برای اطمینان از اینکه میراثش بیشتر از او باقی خواهد ماند. او قبلاً به فرزندانش گفته است که اجازه ندارند تا خانه را پس از مرگش بفروشند یا خراب کنند.
انتهای پیام/
