آرام جعفری با اشاره به همبازی بودن با همسرش در سریالی به نام «پرواز در حباب» (محصول 1385)، اعلام کرد که آنها سال‌ها پیش در یک پروژه نقش خواهر و برادر را بازی می‌کردند و برای مدت طولانی تنها به عنوان دو دوست صمیمی سالی یک‌بار احوال‌پرس یکدیگر بودند.
وی در ادامه از دوره سخت بیماری مادرش در دوران کرونا یاد کرد و گفت:
«در آن یک سال دور تا دور با خاک یکسان شدم و زیستم را از نو شروع کردم. صدایم از شدت فشار و گریه تغییر کرده بود و کادر درمان می‌گفتند باید رفتن او را بپذیری یا فراموشش کنی، چون او را دچار آلزایمر می‌دانستند؛ اما دست به دامن خدا شدم و با برگشت هوشیاری مادرم بزرگ‌ترین جایزه زندگی‌ام را گرفتم.»
به گفته جعفری، دقیقاً در روزهایی که او همچنان زیر بار سنگین این بحران روحی قرار داشت، حضور بابک و حمایت‌های صمیمانه‌اش تکیه‌گاهی امن برای او ساخت تا زندگی او رنگ آرامش به خود بگیرد.
پایان خبر / رکنا / کدخبر 1255103
