به گزارش ساناپرس به نقل از گزارش خبرگزاری فارس، در دوره قاجار هر مادری که می‌خواست پسرش را داماد کند و برایش زن بگیرد، بدون اینکه به خانواده دختر خبر بدهد، به خانه کسانی می‌رفت که دختر دم بخت داشتند.
خانواده‌هایی که دخترشان دم بخت بود، هر لحظه احتمال خواستگار آمدن به خانه خود را می‌دادند.
به همین دلیل این خانواده‌ها همیشه یک اتاق را منظم و آماده می‌کردند تا وقتی مهمان و خواستگار ناخوانده سررسید، بتوانند از آنها به درستی پذیرایی کنند.
ایرانی‌ها در دوره قاجار عمدتاً روز چهارشنبه را برای خواستگاری انتخاب می‌کردند. در این روز، خانواده داماد با یک کیسه نقل و نبات و یک قواره چادر نمازی به خانه عروس می‌رفتند.
یکی از آداب و رسوم جالب ایرانی‌ها در آن دوران این بود که اگر در یک خانه چند دختر دَمِ بخت بود، حتماً دختر بزرگتر را نشان می‌دادند و کوچکتر‌ها را پنهان می‌کردند.
دختری که به خواستگاری‌اش آمده بودند با چادر نماز به اتاق می‌آمد و یک کاسه آب برای خواستگار‌ها می‌آورد، چرا که می‌گفتند آب نطلبیده مراد است و آب علامت روشنایی است.
